Dzień pierwszy. Sobota, 10 czerwca 2006.
Na początku był LAS. Ale zanim LAS wyrósł na Śląsku (w mundialowym składzie podstawowym: Radek "Wiśnia" Wiśniewski, Lena "Jodła" Jedlicka i Szymon "Grusza" Goriaczko), zajęliśmy się rozciągniętymi w czasie i przestrzeni rytuałami wstępnymi. Ogrodnicy, ściągnięci z każdej niemal szerokości geograficznej Polski, przygotowali nasłonecznione miejsce na piotrowickim balkonie, zestaw doniczek-popielniczek oraz herbaciano-kawowy deszcz. LAS zakorzenił się na drugim piętrze, rozgałęził na fotelach i rozszumiał o różnych projektach - przede wszystkim o polsko-niemieckich warsztatach translatorskich i innych formach Literackiej Akcji Sąsiedzkiej.
Po LAS-ku popłynął żurek integracyjny, a Tomek Pułka czytał "Donga o świecącym nosie", czyli zrobiło się swojsko i domowo. Napięcie zaczęło rosnąć po rozpoczęciu happeningu "Czekając na Karola".

Karol Maliszewski uwiódł nas swoimi utworami, zarówno tymi znanymi, jak i premierowymi, prozą i poezją. Potem wywiązała się gorąca dyskusja o trendach w polskiej literaturze, szokowaniu odbiorców, granicach dobrego smaku, kanalizacji prozy i niezależności poezji. Pojawiły się elementy czarnego humoru, jak na przykład pomysł na serial "Mydło ziemi czarnej", traktujący o homoseksualizmie wśród górników zwalnianych ze śląskich kopalń (odcinek pierwszy: Jak mydło spadło Francikowi...). Znacznie bardziej gorzkie były refleksje na temat pedofilii wkradającej się do tekstów uznawanych gdzieniegdzie za literackie. Przemoc jest tam, gdzie nie ma sensu - powiedział nasz gość.

Punktualnie o 18.00 rozpoczął się Turniej Jednego Wiersza o Podkowę Pegaza. Jury obradowało w składzie: Karol Maliszewski (przewodniczący), Edward Szopa, Bolesław Jankowiak, Radosław Wiśniewski, Ryszard Będkowski i Julia Zadrożna. Piętro wyżej wszyscy poza jurorami bawili się na koncercie Nienerwowo (kliknij, żeby wejść na stronę zespołu). Werdykt został ogłoszony w przerwie koncertu - zwyciężyli Ania Goździewska z Łodzi oraz Tomasz Pułka z Krakowa (otrzymali po 125 złotych oraz pamiątkowe dyplomy), wyróżnieni zostali również: Łukasz Gamrot, Michał Kobyliński oraz Dawid Koteja. Po zakończeniu części oficjalnej zdobyliśmy krzesła i talerze w Złotym Ośle. Stamtąd było już blisko do Gugalandra i do księżyca. Noc skończyła się dla nas o różnych porach i w różnych miejscach. Niektórym udało się wrócić na piotrowicki balkon.

Dzień drugi. Niedziela, 11 czerwca 2006.
Literacka Szkoła Przetrwania, czyli dobijanie niedobitków wczorajszej imprezy poprzez szukanie inspiracji literackich w terenie. Zlotnisko wylądowało na lotnisku, a konkretnie na piwie obok lotniska. Potem konie, tory kolejowe, panie przydrożne, bar u Jasia i kilkugodzinne przedzieranie się przez zarośniętą trasę Muchowiec-Murcki. Znaleźliśmy może nie tyle natchnienie, co właściwe miejsce - festyn z pachnącymi kiełbaskami z grila i śląskimi przyśpiewkami.

8 marca 2005 roku - wieczorek poetycki Dariusza Zejca,
czyli Dzień Kobiet w duchu tradycyjno-kulturalnym

Laurka z Piotrowic: światło i dźwięk - miłosne seksty popularnych utworów serwowane przez duet fletowo-fortepianowy, świece odbijające się na skupionych twarzach i wreszcie poezja, nadająca kształt i kierunek całemu spotkaniu. Żywioły okiełznane codziennością. Wersy przeżywane w wyobraźni słuchaczy. Plusk kanałów weneckich i aromat wspólnie spożywanych naleśników. Wino, kobiety i wieszcz...

12 lutego 2005 roku - podsumowanie VII edycji konkursu "Miłość niejedno ma imię",
czyli święto literatury z lubczykiem

Impreza rozpoczęła się kilka minut po godzinie jedenastej, kiedy słynny już Yaris podjechał pod Miejski Dom Kultury "Południe" w Katowicach-Murckach. Początek oficjalny, ale jak zwykle bardzo serdeczny - ciepłe słowa i gratulacje z ust dyrektora Kallusa i profesora Jankowiaka, pokonkursowe tomiki i dyplomy z rąk przedstawicieli Urzędu Miasta. Triumfatorami tegorocznej edycji okazali się Dariusz Zejc z Katowic, Bolesław Łucki z Kanady, Ela Galoch z Turku (poezja), a także Olga Fliszewska z Kutna, Michał Stolarczyk z Krakowa oraz Marta Bielińska z Luksemburga (proza).
Wielu pozytywnych wrażeń dostarczył zgromadzonym muzyczny przerywnik wykonany przez zespół tańca irlandzkiego Glendalough, a także (a może przede wszystkim) treściwy poczęstunek i treściwa część warsztatowa. Na przystawkę bogracz, a jako danie główne - młodzieńcze dylematy miłosne Radka Wiśniewskiego w sosie własnym pokrojone nożem i rozdrobnione widelcem, czyli kanibalizm zbiorowy, ale kulturalny. Uczestnicy starannie przeżuli tytułowe Pożegnanie wraz z emocjami mu towarzyszącymi i z niesmakiem wypluli banalne dopełniacze i dysonujący patos, zostawiając kilkanaście najsmaczniejszych słów polanych ckliwym leitmotivem. Z tych ochłapów powstało kilka różnych dań do zbiorowej konsumpcji, ponieważ ofiara literackiego kanibalizmu postanowiła się zemścić i zmusiła uczestników do przyrządzenia czegoś apetycznego w ciągu 20 minut. Jednak owoce indywidualnej pracy z rtęcią, lukrowaną śliną i pulsującą ośmiornicą w pajęczynie nie tylko nie zasługują na miano sushi, ale także ich receptura nie spełnia na razie wymagań unijnych i nie zostały dopuszczone do obrotu. Zresztą, niektóre produkty warsztatów można zobaczyć tutaj (uwaga! tylko dla osób o mocnych żołądkach!)
Objedzeni literaturą opuściliśmy MDK "Południe" i na deser wybraliśmy się do Gugalandra, gdzie podsumowaliśmy bilans kaloryczny dzisiejszej uczty kulturalnej: przybyło nam kilka nowych kilogramów zarówno do Biblioteki Klubowej (m.in. tomiki Dariusza Zejca i Ewy Bożeny Kwiecień), jak i do samego Klubu. Poczuliśmy w kościach, że nadchodzą tłuste lata literatury...

15 października 2004 roku - otwarcie Biblioteki Klubowej,
czyli "Poczytaj mi, mamo" dla młodych literatów

Klub uzbroił się w kolejne narzędzie realizacji celów statutowych oraz walki z wtórnym analfabetyzmem i zaściankową nieznajomością współczesnej literatury. Biblioteka powstała dzięki darom humanitarnych twórców i na dzień dzisiejszy w jej inwentarzu znajdują się m.in. tomiki Wiesława Ciecieręgi, Tony'ego Harrisona, Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, Radosława Wiśniewskiego, Janusza Wójcika, Tomasza Zacharewicza, Bohdana Zadury oraz kilka czasopism.

25-26 września 2004 roku - II Warsztaty Literackie,
czyli natchniona powtórka z rozrywki

Dzień pierwszy. Sobota, 25 września 2004.
Zebraliśmy się pod Dworcem PKP w Katowicach i punktualnie o 11.00 nastąpił zmasowany atak na Yarisa Ryszarda - nieoceniony pojazd tegorocznych warsztatów. Po przejechaniu kilku kilometrów i zdobyciu I piętra piotrowickiej filii Miejskiego Domu Kultury "Południe", a także skonstatowaniu niemal stomatologicznych braków w szeregach uczestników imprezy, około 12.00 zaczęliśmy męczyć ze wzajemnością Łukasza Orbitowskiego (Jestem Picassem makabry, a większość bibliotekarek to elfy błotne...). Krakowski prozaik był moderatorem burzliwych dyskusji nad konstrukcją fabuły powieści kryminalnej, w której czytelnik mógłby znaleźć poplątane wątki komputerowe spowijające trup dziennikarza, śląską policję w walce z wyrafinowanym literacko zabójcą i oczywiście wyższy wymiar ideologiczny całej intrygi. Wyszła nam historia na tyle ciekawa, że mamy zamiar zmusić Michała, żeby zapisał to wiekopomne dzieło zgodnie z zaleceniami, czyli bez użycia zbyt wielu przymiotników, zaimków, pustych przebiegów i skurczu ręki.
Koło 16.00 nastąpiło interludium zapoczątkowane przez plecakowstąpienie Radka Wiśniewskiego. Fasolka po bretońsku i wariacje na temat: Wiśnie na Orbicie w tonacji a-moll oraz Orbitowanie z Wiśniówką z finałem na wieczór. Niestety, o godzinie 16.47 nasz niedoszły doktor z dziedziny teorii horrorów po czterogodzinnej walce z niedoświadczonymi twórcami i potencjalnym czytelnikiem porwał załogę Yarisa, sterroryzował pół Katowic i ruszył straszyć swoich sympatyków w okolice Warszawy.
Późniejsze popołudnie upłynęło pod znakiem rzeczywistych oparów pary parujących parówek i wirtualnych amerykańskich tostów kuszących polską inteligencję. Radek Wiśniewski (Nikt z przydomkiem Jurodiwyj okiełznał cyframi wszystkie demony) jako poetry-transformer i egzekutor plagi niechcianych dopełniaczy, ogonów, dłużyzn i nielegalnych ciężarów. Krawiectwo doskonałe pod względem formy i treści. Poezja nie umarła wraz z Czesławem Miłoszem.
O 20.00 wyruszyliśmy w trasę Yaris by night. Zatopiliśmy się w dymie i piwie ostatniej sali Belki, by podyskutować sobie m.in. z Wojtkiem Brzoską i Pawłem Lekszyckim, a następnie przeprowadzić warsztaty piłkarskie i ogólnoruchowe wynikające z sąsiedztwa automatu do piłkarzyków oraz szafy grającej. Po północy, jak stado kopciuszków, wsiedliśmy do wiernego Yarisa i w Dymie Kultury czy też Domu Spokojnej Kultury prowadziliśmy rozmowy o literaturze, miłości, życiu, zdrowiu, chorobach, owadach, fizyce i śmierci, póki sen nas nie rozdzielił.

Dzień drugi. Niedziela, 26 września 2004.
O 9.00 ze śpiworów zaczęli wypełzać literaci. Skończyli o 10.00, kiedy zjawiły się kanapki, herbata, kawa i prof. Jankowiak. Po zakończonej konsumpcji Radek Wiśniewski odważył się obnażyć w towarzystwie dam swoje młodzieńcze wiersze i zaczęliśmy wyciągać z jednego utworu pierścienie Saturna, anorektyczne jarzeniówki i inne demony. Przy okazji zrealizowaliśmy program warsztatów plastycznych, bo w poezji również trzeba umieć operować obrazem. Operacja się udała, ale personel MDK postanowił zwolnić wszystkich chirurgów-demiurgów i zamknąć placówkę. Po 14.00 i szeregu plecakozstąpień i Yarisowzruszeń podrzuciliśmy Berenikę jak kukułcze jajo na Ptasie Osiedle, a na Dworcu PKP przyznaliśmy Radkowi Wiśniewskiemu honorowe członkostwo naszego Klubu, otrzymując w zamian pół kilo plasterkowanej literatury do klubowej konsumpcji. Apetyt na kolejną edycję warsztatów jest ciągle niezaspokojony.

Nie była to pierwsza wizyta zarządu w Sali Portretowej, niemniej spotkanie miało charakter szczególny. Wszyscy zaproszeni świetnie znali twórczość Czesława Miłosza, a większość miała również okazję poznać Mistrza osobiście (my wspominamy rok 1993, kiedy wspólnie z Josifem Brodskim zasiedli do stołu pod Teatrem Śląskim, a kolejka do obu poetów była długa i szczęśliwa). Spotkanie wypełniły wspomnienia wielu osób, dla których Czesław Miłosz był postacią niezwykle ważną, rozmaite anegdoty, interpretacja wątków teologicznych w twórczości poety dokonana przez ks. Jerzego Szymika, analiza wydań książkowych i oczywiście wiersze jednego z największych twórców XX wieku - czytane przez Artrura Święsa i samego Czesława Miłosza, odtworzone dzięki zdobyczom XX wieku. W Sali Portretowej czuło się obecność Mistrza.

Miejsce na kolejnym serwerze (miejmy nadzieję, że już ostatnim) zostało zdobyte, a wstążeczka hucznie przecięta. Ustawiamy liczniki i czekamy na odwiedzających. Niech myszy harcują w internecie, a poeci i prozaicy klikają, inspirują się i piszą. Do nas lub dla siebie.

Spotkanie odbyło się w Katowicach-Piotrowicach, zapoczątkowane sceną balkonowo-słoneczno-gołębiową i oczekiwaniem na podróżnego z Krakowa (1:0 dla Opola). Potem merytorycznie: zaplanowanie wrześniowych warsztatów i międzynarodowej ekspansji konkursu, fastrygowanie działalności promocyjnej oraz drobiazgowe ustalenia terminarzowo-finansowo-organizatorskie.
Zakończenie literackie - na życzenie mottem dziesiejszego spotkania był cytat ulubionego pisarza zarządu z lat młodości, czyli Julio Cortazar i "Tango raz jeszcze": Lubię pisać, piszę właściwie dla siebie, mam kupę zeszytów, wiersze, opowiadania, nawet powieść, no po prostu to uwielbiam, a jak kończę, to trochę tak jakbym kończył się kochać: mam tylko siłę zsunąć się na bok i zasnąć, a nazajutrz już co innego puka człowiekowi do okna, pisanie to właśnie to, otwierać okiennice i niech włazi i zapełnia zeszyt po zeszycie. (...) lubię, jak mi się kończy zeszyt, bo mam uczucie, jakbym to wydawał, ale nie wydaję, bo już coś nowego puka do okna i jazda, następna karetka pogotowia, następny zeszyt. Portier puka w zegarek i jazda, następny autobus, następny pociąg...

Impreza rozpoczęła się - zgodnie z tradycją - w południe, w Miejskim Domu Kultury "Południe" w Katowicach-Murckach. Na początku miało miejsce krótkie wystąpienie dyrektora Bogdana Kallusa oraz przewodniczącej Klubu. Dość szybko oficjalna atmosfera spotkania zaczęła się rozładowywać - przede wszystkim dzięki przedstawicielowi Urzędu Miasta, który spóźnił się ze względu na wizytę u dentysty, a następnie swoją Nexią zablokował teren MDK, jak również dzięki wymyślonej na prędce instytucji suflera podpowiadającego numery stron najnowszego tomiku, na których znajdowały się utwory kolejno nagradzanych osób. Chodziło o oszczędność czasu, ponieważ gwiazda naszego spotkania, pan Feliks Netz, trochę się spieszył, ale w rezultacie było trochę jak na losowaniu totolotka: "twój szczęśliwy numerek dzisiaj to...".
Po obowiązkowym programie artystycznym (pianino, akordeon i wesołe synkopy "Parady karzełków") głos zabrał oczekiwany Feliks Netz. Zastępca redaktora naczelnego miesięcznika "Śląsk" wygłosił parę mądrych uwag dojrzałego poety skierowanych do młodych twórców, a następnie przeczytał kilka swoich utworów. Zwieńczeniem jego wystąpienia było przyznanie mu honorowego członkostwa naszego Klubu i wręczenie pamiątkowego dyplomu.
A potem pizza, zdjęcia, żarty, pogaduszki i przyjęcie do grona członków Klubu trzech kolejnych twórców.

Dzień pierwszy. Sobota, 27 września 2003.
Preludium. Krąg zapoznawczy w centrum Katowic. Piłkarska jedenastka w autobusie nr 11 o godzinie 11.11, a następnie komórkowo-organoleptyczne polowanie na zagubionego w katowickiej czasoprzestrzeni Radka Wiśniewskiego.
W południe w Miejskim Dom Kultury "Południe" w Katowicach-Piotrowicach dyrektor Bogdan Kallus uroczyście otworzył I Warsztaty Literackie.
Początek warsztatów przyczynił się do integracji uczestników: opowieści Radka Wiśniewskiego - młodego poety z imponującą biografią artystyczną, wtręty psychologiczne w aspekcie komunikacji międzyludzkiej poprzez utwory, anegdoty, stopniowe rozluźnienie atmosfery, coraz śmielsze pytania i odpowiedzi, wreszcie wojskowa grochówka na tle historycznych zdjęć z Narwiku.
Druga część spotkania miała charakter typowo warsztatowy. Na tablicy znalazły się dwa utwory rozebrane na czynniki pierwsze i ponownie złożone w nową jakościowo całość. Kilkunastoosobowa, żywiołowa burza mózgów zaowocowała imponującym zbiorem różnorakich skojarzeń z treścią obu wierszy, skrupulatnie nanoszonych na tablicę przez szalejącego z pisakami Radka - spotkaniem z monochromatycznym inkwizytorem za próbę zmiany nazwiska pod tytułem "ja nie wiem" oraz wysłostowanym lejstwem gier lingwistycznych. Liczba dokonanych operacji plastycznych uzależniona była niestety od ograniczeń czasowych.
O godzinie 17.00 nastąpiła całkowita zmiana nastroju na sali. Spotkanie autorskie z Katarzyną Młynarczyk miało charakter znacznie bardziej statyczny, podobnie jak utwory poetki - bardzo malarskie, ciepłe i wypełnione różnymi bibelotami. W pamięć uczestników niewątpliwie wbiły się jej rękawiczki, dygresje filmowe i scena z dymem, kiedy jesienny wiatr wtłoczył na salę wszystkie kolory i zapachy grillujących się spokojnie na balkonie kiełbasek, stanowiących podstawę naszej kolacji.
Wspólny posiłek był okazją do podzielenia się twórczością - tomiki Radka Wiśniewskiego i Katarzyny Młynarczyk z osobistymi dedykacjami powędrowały do zbiorów uczestników.
Około dziewiątej przyjezdni zostali zakwaterowani w akademiku i można było wyruszyć na trasę Katowice by night. Wybór padł na typical Polish way of spending evenings i po krótkiej wędrówce po typical Polish bars uczestnicy warsztatów wylądowali w Gugalandrze. Wypili a typical Polish amount of typical Polish beer i rozgadali się na tematy coraz bardziej odbiegające od kwestii literackich. Po kilku godzinach wypełzli na szare ulice prowadzące do najlepszych czworonożnych przyjaciół człowieka, czyli łóżek.

Dzień drugi. Niedziela, 28 września 2003.
Po krótkiej nocy zbiórka w koszarach akademika o 8.00 i podzielenie zdziesiątkowanej wczorajszym wieczorem armii warsztatowiczów na dwie dywizje. Pierwsza po długim marszu w kierunku północnym zdobyła szturmem autobus nr 672. Druga dywizja zmechanizowana okrążyła centrum Katowic od południa. Połączone siły zdobyły fortecę Miejskiego Domu Kultury "Południe" w Katowicach-Murckach i zarekwirowały zapasy żywności.
Kiedy o godzinie 10.00 wraz z zaspokojeniem pierwszego głodu opadł wojowniczy nastrój, można było udać się na sentymentalną wycieczkę biograficzną z Wiesławem Ciecieręgą i jego gitarą do sali obok, gdzie wspominaliśmy Stachurę, Wojaczka i innych poetów słowem pisanym, mówionym i śpiewanym. Trzeba przy tym dodać, że spotkanie przyciągnęło wiele młodych, niewyżytych kulturalnie osób, które przyłączyły się do pozytywnych warsztatowych fluidów odczuwanych na scenie i właściwie stanowiły trzon gromkich braw zafundowanych panu Wiesławowi na koniec końców.
Rozstanie nastąpiło w południe. Pożegnania uczestników zadowolonych z przyjacielskiej atmosfery warsztatów były długie i wylewne, wszyscy ściskali pamiątkowe dyplomy i snuli plany co do kolejnej edycji warsztatów.

zobacz zdjęcia z warsztatów >>>

Propozycji nazwy dla naszego Klubu było wiele. Zaczynaliśmy jako Klub Bez Nazwy i Klub W Poszukiwaniu Nazwy, przeistaczając się O Świcie w Kresek Czarnych na Białym Mozaikę, czyli Chodnik, Futrynę, Imiona Szklanki, Winnice Wyobraźni, Wątki Światła i Szorstki Akapit. Jako Łowcy Przebiśniegów zdecydowaliśmy się również na igraszki ze skrótem określenia Ogólnopolski Klub Literacki: odległa Oklahoma, Okul, Okliter, O kulach, aż w końcu Klub, którego zarząd reprezentowany jest przez Okularników, otrzymał przegłosowaną na oślep nazwę Na Oklep.

Upalny czerwcowy dzień spędzony w zaciszu Miejskiego Domu Kultury "Południe" w Katowicach-Murckach w towarzystwie kilku poetek z południowych miast Polski. Urocza mieszanina poezji i kobiecych ploteczek. Romantyzm chwili przejaskrawiony śpiewem ptaków, szumem drzew i potokami lodowatej wody Eden z dystrybutora. Przedwakacyjny raj na ziemi.

Po wielomiesięcznych oczekiwaniach i kilkutygodniowych przygotowaniach Ogólnopolski Klub Literacki Na Oklep rozpoczął swoją działalność. Pierwsze spotkanie poświęcone było głównie sprawom organizacyjnym związanym z funkcjonowaniem Klubu, czyli obejmowało uroczyste uchwalenie statutu i przyznanie członkostwa honorowego pomysłodawcy Klubu prof. Bolesławowi Jankowiakowi oraz dyrektorowi Miejskiego Domu Kultury "Południe" Bogdanowi Kallusowi. A w dalszej części wieczorek zapoznawczy klubowiczów, pierwsze nieśmiało czytane wiersze i snucie planów na przyszłość.