---

Joanna Brychcy

***

ich ogromna siła polega
na starczej słabości
niesionej razem
on z drżącą laską
i ona z grubymi szkłami
nadal splatają
pomarszczone dłonie
zaśmiewają się
z ciągle powtarzanych historyjek
ich włosy bieleją zalotnie
gdy przytuleni siedzą
na parkowej ławeczce
wciąż nie mogąc doliczyć się
zwyciężonych burz

---

Joanna Brychcy

***

Julia umarła
we mnie
dawno temu
noszę po niej
żałobę
kawałek złota
na palcu
prawej dłoni

---

Joanna Brychcy

***

nie tylko kwadrat stołu
dzieli ich na dwoje
jest jeszcze ta cisza
i ciężkie wspomnienie
czasu gdy zdawało im się
że są jednym

samotność opierają
o ściany domu
smutek rozlewają do szklanek
dziś na obiad gorycz porażki
wielokrotnie przeżuwanej

znużeni nie wyglądają przez okno
by nie zobaczyć zbiegłego szczęścia
złośliwie skrytego za rogiem

---

Joanna Brychcy

głód

słowami łamiemy się
jak chlebem
a wciąż patrzymy
zgłodniałymi oczami

nie wiem czy
oszukujemy głód
czy go oswajamy
by nie pogryzł wściekle
gdy zabraknie odwagi
na następny kęs