pamiętam ojca, wieczorami gasił niebo
zbielałym dłoniom brakowało tylko pochodni
ich ogień kradłam więc na targu
wyjmujšc z brzucha wielkiej ryby

szeptem uspokajał ptaki za oknem
opowiadał bajki usprawiedliwiajšc potwory
bo jak można karać coœ co żyje tylko pragnieniem
zaplštanym w skórę i tkanki

pamiętam noce, dłuższe niż strach przed nimi
marsze pogrzebowe wszystkich drobnych zmian
giętkoœć w jego oczach gdy zamykałam swoje
- a może tylko milczšc możemy dzielić się prawdš

---

Rzeka Havortie załamuje się zaraz za lasem starego Lederga,
wpływa w bagna i cieknie dalej, przez trzciny rozedrgane
najlżejszym kłamstwem. Tutaj zwierzęta nie œpiš. Widziałem
fosforyzujšce oczy, poharatane szyje dziewczšt. Gdy już
nie mogłem, modliłem się. Razem ze mnš kable, krzesła,

szkło. Rzeka Havortie jest kryształowš cukiernicš, o której
pamięta się tylko przy goœciach. Gdy œwiatła, obsesja,
hologramy na palcach i palce mierzwišce włosy. Wchodzi się

po kostki. Nogi drżš, oczy zamyka chłód z przeciwległego
brzegu. Piasek jest szorstki jak skóra, skóra nie oddycha.