Œpiew

Nie ma już tego domu. Ulica dawno zmieniona
A kiedyœ jabłkowy sad z plamami œliw i jedynš czereœniš.
Dom się rozwiewał, cieniował. Goœcinny pokój
z lustrem w bršzowej ramie, warkoczykowi dziewczynka
ze szczotkš w ręce: Walentyna, Walentyna...

Za oknem œwiat, hulajnoga przy płocie.


Obok lepkoœć owoców

Dryń, dryń. Drewniana rama na kółkach. Podbój œwiata
od krawężnika do krawężnika i pompy z wodš.
We włosach broszka przypięta przez gołębie wujka.
Pobłażliwe uœmiechy i spady w sadzie.

Wir owadów.


Piwnica

Ceglane œciany - żłobienia, inskrypcje w dół i w dół
- zakręcona wilgoć i kurz. Na œrodku cynkowa wanna,
w lodowatej wodzie ryby w srebrnych zakrętach.
Kwarantanna i krew. Wybielanie portfela - łuska

na szczęœcie. larwy w szczelinach

---

i nie ma dokšd uciec

spijamy ostatnie krople kawy

jest miasto, gdzie drwale wykarczowali już wszelki cień
sš ludzie, którzy nigdy nie zasypiajš
z obawy przed jutrem cišgnš noc w nieskończonoœć
zardzewiałymi hakami na których wiesza się bydło
wydłużajšc granicę

a ty mówisz jak bardzo boisz się porzuconej gazety
i szepczesz do mnie bšdŸ czujny bšdŸ czujny

dlatego dziœ otworzymy drzwi kamienice rozprujemy chodniki
wbijajšc szpadle w wilgotnš ziemię
bo ziemia jest księgš
bo ziemia jest bramš

w którš stukasz obcasami
i czekasz

aż tryœnie woda

---

Czasami rano płaczę, bo moje sny sš ciepłe,
lub raczej ciepły jestem
w każdym z moich snów.

Kupuję chleb krojony i krojonš szynkę,
i ser w plasterkach, bo nie mam siły kroić.

Zamknšłem się od zewnętrz w stumetrowej wieży.
Zamknšłem się od zewnętrz, połknšwszy wczeœniej klucz.
(Dopiero nazajutrz czytam u Claudela:

Mieszkam po zewnętrznej stronie pierœcienia.
Wiem już, że nie na zewnštrz, lecz wewnštrz
znajduje się mur, którego jestem więŸniem.

Gdybyœ była swym własnym językiem,
ziarnkiem piasku i nagle pustyniš
tak ogromnš palšcš i pustš,

że każdym promień tam kończy się i zaczyna,
mógłbym chwycić to, napisać i zamknšć
bez szansy na najmniejszy błšd.